Geen 9-5 mentaliteit
Je ziet het zo vaak staan in vacatures… “Wij zoeken iemand die geen 9-5 mentaliteit heeft”. De vertaling daarvan is toch al vaak: “niet zeuren als je moet overwerken en een beurs in het weekend moet ook geen bezwaar zijn.” En dat is toch gek. Want als je bijvoorbeeld een werkende moeder bent, en slechts onder schooltijden wilt werken… dan heb je toch ook geen 9-5 mentaliteit? Dat is dan meer een 9-3 mentaliteit. En wat is een mentaliteit eigenlijk….
Synoniemen voor ‘mentaliteit’ zijn ‘houding’ of ‘instelling’. Oftewel, je moet flexibel zijn. Het jammere is dat werkgevers dan vaak verwachten dat jij je als werknemer flexibel opstelt naar het bedrijf toe. Maar andersom kun je het bijna nooit verwachten. Of tref ik dan de verkeerde bedrijven tot nu toe?
Eigenlijk zou ik dat eens een keer moeten benoemen als ik ergens solliciteer. “Nee, ik heb geen 9-5 mentaliteit. Zéker niet. Ik werk namelijk liever tussen 9 en 3.” … toch benieuwd hoe ze daar op reageren.
Zwanger!
Oh ja… ik ben zwanger!!!!
Ik ben een paar weken goed misselijk geweest, maar gelukkig heeft dat nu plaatsgemaakt voor vergeetachtigheid. Ja, nu al… en ik moet nog 6 maanden. Dat wordt nog wat. Maar: we zijn er natuurlijk hartstikke blij mee. Laat het grote voorbereiden op papa- en mama worden maar beginnen 
Staak de staking
Na drie dagen was ik die stakende schoonmakers op Utrecht Centraal echt zat. Ze zaten daar maar herrie en rotzooi te maken… en waarom? Omdat ze te weinig loon zouden krijgen?
Op nu.nl las ik dat ze 10 euro in het uur krijgen. TIEN hele euro’s in het uur… en dat voor ongeschoold werk. Bij mijn weten krijg een starter met hbo-diploma via een uitzendbureau hetzelfde geld, dus waar zeuren die schoonmakers om?
Ondertussen kunnen blinden de ribbelsporen niet meer volgen en glijden de overige reizigers uit over de enorme troep. Om nog maar te zwijgen van alle ranzigheid overal. Ja, ik ben het goed zat.
Dus, beste schoonmakers in staking… staak die staking, wees blij dat je met ongeschoold werk hetzelfde verdiend als iemand die een hbo-diploma op zak heeft en sop alsjeblieft snel dat CS Utrecht schoon.
Lief hotel
Een weekendje weg. Al weken bedacht ik me naar welk geweldig hotel we zouden gaan. Met een ruime kamer, prachtig uitzicht, heerlijk luxe badkamer en ontbijt op bed via de roomservice. Een beetje zoals het hotel waar we onze huwelijksnacht doorbrachten.
Maar dit weekend bleek niet goed gepland. Manlief werd ziek en ik voelde me zelf ook fijner in mijn eigen warme bedje. We belden het hotel af en terwijl ik de annulering doorgaf, rekende ik al op de kosten die we toch zouden moeten betalen. Ik baalde als een stekker.
Mijn gevoel kwam blijkbaar over, want de telefoniste vond het zo vervelend voor ons, dat ze geheel kosteloos het weekend wilde omzetten naar een andere datum. Zo lief! Nu konden we lekker uitzieken in ons eigen bed en mogen we alsnog ons weekendje weg doen als we beter zijn. Ik kijk er nu al weer naar uit!
Achter de dranghekken
Het moet niet gekker worden. Elke keer als ik boodschappen doe, moet ik me door een haag van kindjes wurmen. Kindjes die eigenlijk áchter de dranghekken horen te wachten tot ze voetbalplaatjes krijgen van volwassenen die zelf geen kinderen hebben.
Maar hier in de stad gaat het niet altijd zo netjes. De kinderen zijn brutaal. Ze vragen niet, ze eisen. Ze houden hun hand al op terwijl je je knip nog moet terugsteken in je tas. En dat ze áchter de dranghekken moeten staan in plaats van ervóór… dat snappen ze ook niet helemaal. Of ze snappen het wel maar lappen die regels aan hun laars sneeuwboot.
Ik mag toch hopen dat ik mijn kinderen later wat beter weet op te voeden. Dat mijn kinderen geen andere mensen gaan lastigvallen voor zoiets als voetbalplaatjes. Maar als ze een beetje op hun ouders gaan lijken… komt dat wel goed. Ik kan me namelijk niet herinneren dat ik me in het flippo-tijdperk zo gedroeg…
